Η αγωνιστική σεζόν του 1998 ήταν μια χρονιά που εξελίχθηκε σε τιτανομαχία μεταξύ των δύο ιστορικότερων ομάδων του Σπορ με έπαθλο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Οι Ferrari και McLaren πάλεψαν για τον τίτλο μέχρι τον τελευταίο αγώνα, με τους οδηγούς τους, Michael Schumacher και Mika Hakkinen να μας προσφέρουν συγκλονιστικές αναμετρήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν.

Το 1998 χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αλλαγές στους τεχνικούς κανονισμούς, με τις κυριότερες εξ’ αυτών να είναι η μείωση του πλάτους των μονοθεσίων από τα 2 στα 1.8 μέτρα και η χρήση ελαστικών με αυλακώσεις αντί για slicks.

Έτσι, οι αλλαγές αυτές αποτέλεσαν την αιτία του να ανακατευτεί η τράπουλα όσον αφορά τη δυναμική των ομάδων, με τη McLaren-Mercedes να είναι αυτή που προσαρμόστηκε καλύτερα στα νέα δεδομένα, ξεκινώντας τη χρονιά έχοντας το πιο ανταγωνιστικό μονοθέσιο.

H Βρετανική ομάδα γρήγορα εδραιώθηκε στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα, κερδίζοντας πέντε από τους πρώτους έξι αγώνες, με τέσσερις από αυτές τις νίκες να φέρουν την υπογραφή του Mika Hakkinen.

To αντίπαλο δέος της McLaren, η Ferrari, αντιμετωπίζοντας προβλήματα με την ανταγωνιστικότητα των ελαστικών της Goodyear κατάφερε να κερδίσει μόνο το Grand Prix της Αργεντινής σε αυτήν την πρώτη φάση του πρωταθλήματος.

Όμως, η σταδιακή βελτίωση των ελαστικών της Goodyear, οι αναβαθμίσεις στην F300 όπως η νέα διάταξη των εξατμίσεων που ήθελε τις απολήξεις να βγαίνουν μέσα από το κάλυμμα του κινητήρα, «κοιτώντας» προς τα πάνω (αυτή η διάταξη έγινε το σχεδιαστικό σήμα κατατεθέν των μονοθεσίων της Ιταλικής ομάδας τα επόμενα χρόνια) σε συνδυασμό με το πείσμα του Michael Schumacher χάρισαν στη Scuderia τρείς συνεχόμενες νίκες, κλείνοντας έτσι τη βαθμολογική ψαλίδα από τη McLaren και τον Mika Hakkinen.

Άλλες δύο νίκες του Mika σε Αυστρία και Γερμανία, καθώς και μια θαυμαστή νίκη του Michael στην Ουγγαρία, σε συνδυασμό με τον χαοτικό αγώνα του Βελγίου έφεραν τους δύο μονομάχους σε απόσταση 7 βαθμών μεταξύ τους, ενώ το επόμενο Grand Prix θα διεξάγονταν στην έδρα της Ferrari, τη Monza.

Οι Tifosi πάντα δημιουργούν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα στη Monza, στηρίζοντας με πάθος τους οδηγούς της Scuderia. Το Σάββατο των κατατακτήριων δοκιμών, είχαν έναν ακόμη λόγο να πανηγυρίζουν καθώς ο Michael Schumacher θα εκκινούσε από την pole position. Δίπλα του, στη 2η σειρά της εκκίνησης βρίσκονταν η Williams του παγκόσμιου πρωταθλητή Jacques Villeneuve. Οι οδηγοί της McLaren, αντιμετωπίζοντας προβλήματα με τα ελαστικά τους καθώς και με το όχι ιδανικό γρανάζωμα των κιβωτίων τους, περιορίστηκαν στην 3η και την 4η θέση, με τον Mika μπροστά από τον David. Στην 5η θέση βρίσκονταν η Ferrari του Eddie Irvine, ενώ την εξάδα συμπλήρωσε η Jordan του Ralf Schumacher.

Το απόγευμα της Κυριακής, όταν έσβησαν τα κόκκινα φώτα, η Ferrari του Schumacher κάνοντας μια κακή εκκίνηση έπεσε πίσω από τον Villeneuve, τις δύο McLaren και τον Irvine. O Mika άρπαξε την πρωτοπορία από τον Jacques, του οποίου το ξεκίνημα επίσης δεν ήταν ιδανικό.
Έτσι, οι δύο McLaren ήταν πρώτες, με τους Irvine, Villeneuve και Schumacher να ακολουθούν.Πριν τελειώσει όμως ο πρώτος γύρος, ο Michael είχε περάσει τον Jacques και στον 2ο γύρο πέρασε μπροστά και από τον Eddie, ανεβαίνοντας στην 3η θέση.

Οι McLaren είχαν χτίσει μια διαφορά από τον Schumacher περίπου τεσσάρων δευτερολέπτων, ενώ ήταν εμφανές πως ο Hakkinen δυσκολεύονταν με το μονοθέσιό του και βραδυπορούσε. Έτσι, στον 8ο γύρο ο Mika άφησε τον team mate του να περάσει στην πρώτη θέση, ενώ ο Schumacher είχε αρχίσει να τον πλησιάζει επικίνδυνα.

Ο Coulthard, έχοντας πλέον ανοιχτό δρόμο μπροστά του, άρχισε να απομακρύνεται με γοργούς ρυθμούς από τον Hakkinen και στον 17ο γύρο, το προβάδισμά του ήταν περίπου 10 δευτερόλεπτα.

Ξαφνικά όμως, ο κινητήρας της Mercedes στην πλάτη του Σκωτσέζου έσπασε, γεμίζοντας την πίστα με καπνούς. Έτσι, οι Schumacher και Hakkinen που μονομαχούσαν για την 3η θέση αναγκάστηκαν να επιβραδύνουν καθώς έφταναν στο δεύτερο chicane. Τότε, ο Michael βρήκε την ευκαιρία να επιτεθεί στον Mika και τον πέρασε επιταχύνοντας καλύτερα στην έξοδο της Variante della Roggia. Η Ferrari ήταν πλέον πρώτη και οι Tifosi στις κερκίδες πανηγύριζαν έξαλλα.

Τίποτα δεν είχε τελειώσει όμως, καθώς μετά το τέλος του πρώτου stint (οι περισσότεροι οδηγοί βρίσκονταν σε στρατηγική ενός pit stop) o Mika άρχισε και πάλι να πιέζει, μειώνοντας την απόστασή του από τον Michael.

O Hakkinen σε αυτήν τη φάση του αγώνα κυριολεκτικά πετούσε και όλα έδειχναν ότι δεν θα αργήσει να φτάσει πίσω από τη Ferrari. Και τότε, στον 46ο γύρο, όντας πλέον 2.5 δευτερόλεπτα πίσω από τον Schumacher, το πίσω μέρος της McLaren του Mika ξεκόλλησε απότομα στην είσοδο του δεύτερου chicane, στέλνοντας τον Φιλανδό στην αμμοπαγίδα με το πίσω μέρος. Ο Hakkinen όμως, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη ψυχραιμία και επαγγελματισμό κατάφερε να κρατήσει τον κινητήρα του αναμμένο και να διατηρήσει τον έλεγχο του μονοθεσίου του, παρότι αυτό κινούνταν με την όπισθεν στην αμμοπαγίδα, κουβαλώντας πολλά χιλιόμετρα.

Έτσι, ο Mika κατάφερε να συνεχίσει τον αγώνα, αλλά ήταν εμφανές πως κάτι δεν πήγαινε καθόλου καλά με τα φρένα του μονοθεσίου του. Ενώ ο Φιλανδός μπορούσε να επιταχύνει και να στρίβει χωρίς κάποιο πρόβλημα, φαίνονταν πολύ προσεκτικός στο φρενάρισμα, χάνοντας έτσι πολύ χρόνο σε κάθε γύρο. Αυτό επέτρεψε στην άλλη Ferrari, αυτήν του Eddie Irvine, η οποία πριν την έξοδο του Mika βρίσκονταν περίπου 30 δευτερόλεπτα πίσω από τους πρωτοπόρους, να φτάσει γρήγορα την McLaren και να την περάσει εύκολα στα φρένα για την Ascari. Όμως τα προβλήματα του Mika δεν είχαν τελειώσει ακόμα, αφού στους τελευταίους γύρους του αγώνα έχασε άλλη μία θέση από τη Jordan του Ralf Schumacher και βρίσκονταν πλέον 4ος.

Και τότε ήταν που έπεσε η καρό σημαία, η οποία βρήκε τους οδηγούς της Ferrari στις δύο πρώτες θέσεις, πράγμα που είχε να συμβεί στη Monza από το 1988. Επίσης, με αυτό το αποτέλεσμα οι δύο διεκδικητές του τίτλου βρίσκονταν σε ισοβαθμία με μόλις δύο αγώνες να απομένουν.
Το πρωτάθλημα του 1998 μπορεί να βρίσκονταν στο τέλος του, όμως η πραγματική μάχη για τον τίτλο είχε μόλις ξεκινήσει.