Το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Formula 1, από τη στιγμή της θέσπισής του μέχρι και σήμερα, έχει προσφέρει αμέτρητες στιγμές συγκίνησης στους πιστούς ανά τα χρόνια ακόλουθούς του.

Στη μακροχρόνια ιστορία του Σπορ, έχουν υπάρξει αρκετά πρωταθλήματα τα οποία για τον έναν ή τον άλλο λόγο έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένα στις μνήμες των φιλάθλων. Σε αυτήν λοιπόν τη «μοναδική» κατηγορία υπάγεται και η αγωνιστική σεζόν του 2006.

Η συγκεκριμένη χρονιά, που επρόκειτο να εξελιχθεί σε τιτανομαχία με έπαθλο το στέμμα του Πρωταθλητή, ήταν και η πρώτη στην οποία τα μονοθέσια θα χρησιμοποίησαν τους V8 κινητήρες των 2.4 λίτρων. Επίσης, θα αποτελούσε και την τελευταία «αναμέτρηση» μεταξύ των Bridgestone και Michelin, μιας και από το 2007 η Γαλλική εταιρία θα αποχωρούσε από τη Formula 1 δίνοντας έτσι τέλος στην εποχή του “tyre war”.

Όμως, το ενδιαφέρον του κοινού πριν από την έναρξη της σεζόν ήταν αδύνατο να μονοπωληθεί αποκλειστικά και μόνο από τις τεχνικές αλλαγές. Το μεγάλο ερώτημα αφορούσε το ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές στη μάχη του τίτλου, και δίκαια μάλιστα.

Από τη μια μεριά είχαμε λοιπόν τον Fernando Alonso, ο οποίος ήταν ακόμη φρέσκος από την κατάκτηση του πρώτου του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος και κάτι παραπάνω από πρόθυμος στο να καθιερώσει τον εαυτό του ως μια από τις πλέον υπολογίσιμες δυνάμεις στην ιστορία του Σπορ, προσθέτοντας περισσότερες νίκες και τίτλους στο βιογραφικό του.

Και από την άλλη μεριά, τον Michael Schumacher. Τον άνθρωπο που έχοντας κατακτήσει πέντε συνεχόμενα Πρωταθλήματα την περίοδο 2000-2004, είδε την κυριαρχία του να τελειώνει και την προηγουμένως αήττητη Ferrari του να πέφτει θύμα των τεχνικών αλλαγών που εισήχθησαν το 2005, οι οποίεςι δεν επέτρεπαν την αλλαγή ελαστικών κατά τη διάρκεια του αγώνα. Με τον συγκεκριμένο κανονισμό όμως να καταργείται το 2006, ήταν πολύ πιθανό η Bridgestone και η Ferrari να επέστρεφαν σε καλή φόρμα. Επιπλέον, ο επτά φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής ήταν και αυτός κάτι παραπάνω από πρόθυμος να δείξει πως μπορεί να επιστρέψει έπειτα από έναν χρόνο απουσίας στη μάχη του τίτλου ενάντια στους νέους και πεινασμένους για επιτυχία αντιπάλους του. Και με το 2006 να είναι ουσιαστικά η μόνη χρονιά που του απομένει, είχε ένα επιπλέον κίνητρο για να το κάνει.

Η σεζόν όμως δεν ξεκίνησε ιδανικά για τη Ferrari και τον Schumacher, καθώς ο Alonso πήρε από νωρίς κεφάλι στη βαθμολογία, έχοντας το πάνω χέρι στους πρώτους αγώνες. Έπειτα από εννέα Grand Prix, ο Fernando είχε σημειώσει πέντε νίκες, ενώ Michael δυο. Τότε όμως ξεκίνησε και η αντεπίθεση της Ferrari, με τον Schumacher να κερδίζει τέσσερις αγώνες από τους επόμενους έξι.

Μάλιστα κατακτώντας τη νίκη στη Monza για πέμπτη φορά στην καριέρα του, ο Michael ανακοίνωσε επίσημα πως θα αποχωρούσε από την ενεργό δράση στο τέλος της χρονιάς.

Έτσι, με τρεις αγώνες να απομένουν για την ολοκλήρωση του Πρωταθλήματος και της καριέρας του Schumacher, οι δύο αντίπαλοι έφτασαν στην Κίνα με μόνο δύο βαθμούς να τους χωρίζουν.

Η αναμέτρηση της Σαγκάης ξεκίνησε ιδανικά για τους λάτρεις του θεάματος, καθώς η βροχή έκανε την εμφάνισή της στις κατατακτήριες δοκιμές, δυσκολεύοντας έτσι τα πράγματα για τις ομάδες και τους οδηγούς.

Η βροχή επίσης έφερε στην επιφάνεια τις αδυναμίες των ελαστικών της Bridgestone στις συγκεκριμένες συνθήκες. Χαρακτηριστικό ήταν ότι και τα έξι μονοθέσια που αποκλείστηκαν στο Q1 χρησιμοποιούσαν τα Ιαπωνικά ελαστικά. Επιπλέον, το μόνο μονοθέσιο με Bridgestone στην πρώτη δεκάδα ήταν η Ferrari του Michael Schumacher, που θα εκκινούσε από την 6η θέση. Στην pole position βρισκόταν η Renault του Fernando Alonso, ακολουθούμενη από αυτήν του Giancarlo Fisichella. Τη δεύτερη σειρά της εκκίνησης είχαν καταλάβει οι δύο Honda των Barrichello και Button, ενώ 5ος θα εκκινούσε ο Kimi Raikkonen.

Η βροχή έκανε και πάλι την εμφάνισή της την Κυριακή, «μουσκεύοντας» την πίστα πριν από την έναρξη του αγώνα. Όταν έσβησαν τα κόκκινα φώτα, τα μονοθέσια της Renault διατήρησαν την πρωτοπορία τους, ενώ ο Raikkonen πέρασε και τις δύο Honda.

Στους πρώτους γύρους του αγώνα, ο Alonso κινούταν σε φρενήρεις ρυθμούς, αυξάνοντας συνεχώς την απόσταση από τους διώκτες του. Ο Schumacher σε αυτήν τη φάση του Grand Prix έδειχνε ανήμπορος να αντιδράσει χάνοντας συνεχώς έδαφος από τους πρωτοπόρους μιας και τα ελαστικά του εξακολουθούσαν να μην αρέσκονται σε αυτές τις συνθήκες.

Όμως, καθώς η πίστα άρχιζε να στεγνώνει, ο Michael μπόρεσε να ανεβάσει το ρυθμό του και να περάσει αρχικά τον Barrichello και έπειτα τον Button, ανεβαίνοντας στην 4η θέση.

Εντωμεταξύ, ο Raikkonen είχε κλέψει τη 2η θέση από τον Giancarlo Fisichella και ξεκίνησε να καταδιώκει τον Alonso, ο οποίος βρισκόταν πλέον περίπου 20 δευτερόλεπτα μπροστά.

Με το οδόστρωμα όμως να στεγνώνει γύρο με το γύρο ολοένα και περισσότερο, ο Schumacher κινούταν πλέον ολοένα και γρηγορότερα. Ο Γερμανός μέχρι τον 18ο γύρο είχε φτάσει πίσω από τον Fisichella, αρχίζοντας να τον πιέζει. Σε αυτό το σημείο του αγώνα, η διαφορά του από τον Alonso ήταν περίπου στα 25 δευτερόλεπτα.

Τότε ήταν που ο Raikkonen σταμάτησε στην άκρη της πίστας, εγκαταλείποντας λόγω μηχανικού προβλήματος και προβιβάζοντας τους Fisichella και Schumacher στη 2η και 3η θέση αντίστοιχα.

Ο Michael ήταν ο πρώτος από τους τρείς που επισκέφθηκε τα pits, στον 21ο γύρο. Ο Γερμανός ανεφοδίασε το μονοθέσιό του και επέλεξε να μην αλλάξει ελαστικά, κρατώντας το ίδιο σετ φθαρμένων ενδιάμεσων. Η επιλογή αυτή δικαιολογείται ως εξής: Καθώς τα ενδιάμεσα ελαστικά φθείρονταν, οι αυλακώσεις τους άρχιζαν να «εξαφανίζονται» κάνοντάς τα πιο κατάλληλα για τις συνθήκες του οδοστρώματος που ολοένα και καλυτέρευαν.
Ο Alonso μπήκε και αυτός στα pits στον επόμενο γύρο, επιλέγοντας όμως να αλλάξει μόνο τα εμπρός ελαστικά του μονοθεσίου του και να κρατήσει απαράλλαχτα τα πίσω, φοβούμενος την ενδεχόμενη φθορά των μπροστινών.

Ο team mate του όμως που ανεφοδιάστηκε ένα γύρο αργότερα, κράτησε το ίδιο σετ ελαστικών, όπως ο Schumacher.

H επιλογή του Alonso αποδείχθηκε λανθασμένη, καθώς στους επόμενους γύρους οι Fisichella και Schumacher εξανέμισαν τη διαφορά των 20 δευτερολέπτων που απολάμβανε ο Ισπανός πριν από τους ανεφοδιασμούς και κόλλησαν πίσω του.

Τότε ξεκίνησε μια τριπλή μάχη για την πρωτοπορία, με τον Fisichella να προσπαθεί να περάσει τον Alonso και τον Schumacher να τους ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής. Ο Giancarlo αποπειράθηκε στον 29ο γύρο να βρεθεί μπροστά από τον team mate του στην πίσω ευθεία, όμως δεν τα κατάφερε. Στο επόμενο πέρασμα όμως βρήκε τον τρόπο να αποσπάσει την πρώτη θέση από τον Ισπανό και ξεχύθηκε μπροστά προσπαθώντας να απομακρυνθεί από τους άλλους δύο.

Χωρίς όμως να έχει τον Fisichella πίσω του, ο Alonso ήταν πλέον πλήρως εκτεθειμένος στις επιθέσεις της Ferrari του Michael Schumacher. Ο Γερμανός δεν έχασε χρόνο και στην αρχή του 31ου γύρου, ακολούθησε τη Renault στο «σαλιγκάρι» που σχηματίζουν οι δύο πρώτες στροφές. Περίμενε υπομονετικά στην εξωτερική της παρατεταμένης δεξιάς πρώτης στροφής πετυχαίνοντας «αργά» το apex, έτσι ώστε να έχει όσο το δυνατόν καλύτερη τοποθέτηση στην απότομη αριστερή που ακολουθούσε, όπου και έκανε την κίνησή του.

Τοποθέτησε τη 248-F1 στην εσωτερική, περνώντας τον Alonso και ανεβαίνοντας στη 2η θέση. Ο Γερμανός ξεκίνησε άμεσα την καταδίωξη της άλλης Renault, έχοντας το ρυθμό να την ακολουθήσει, όμως μη μπορώντας να φτάσει αρκετά κοντά της έτσι ώστε να απειλήσει κάποιο προσπέρασμα.

Στο μεσοδιάστημα, ο Alonso συνέχιζε να χάνει χρόνο και έβλεπε τη διαφορά του από τον Schumacher ολοένα να μεγαλώνει. Αποφάσισε λοιπόν στον 31ο γύρο να μπει στα pits για να αλλάξει τα ενδιάμεσα ελαστικά του, τοποθετώντας τα «στεγνά». Όμως η καθυστέρηση των μηχανικών του σίγουρα δε βοήθησε τις ελπίδες του να επιτεθεί εκ νέου στους πρωτοπόρους. Βγαίνοντας από τα pits, ο Alonso μπόρεσε και πάλι να ανεβάσει το ρυθμό του έπειτα από τον αναμενόμενο χρόνο που χρειαζόταν έτσι ώστε να προσαρμοστεί στην αίσθηση των νέων του ελαστικών.

Μερικούς γύρους αργότερα, είχε έρθει η ώρα για τις τελευταίες στάσεις στα pits από τους δύο πρωτοπόρους. Η Ferrari, σε μια έξυπνη κίνηση στρατηγικής, φώναξε τον Schumacher στο γκαράζ πριν από τον Fisichella, έτσι ώστε να προλάβει ο Γερμανός να φέρει τα «στεγνά» ελαστικά του στη σωστή θερμοκρασία πιο γρήγορα από ότι ο Ιταλός, που μπήκε και αυτός στα pits έναν γύρο αργότερα.

Στο ένα παραπάνω πέρασμα με «στεγνά» ελαστικά που είχε πραγματοποιήσει ο Schumacher, η Ferrari του είχε δώσει την οδηγία να πιέσει όσο περισσότερο μπορεί. Και το έκανε, «πιάνοντας» τη Renault του Fisichella τη στιγμή που έβγαινε από τα pits με κρύα ελαστικά. Ο Giancarlo έχασε στιγμιαία τη γραμμή του στην πρώτη στροφή, πράγμα που έδωσε στον Michael την ευκαιρία που χρειαζόταν έτσι ώστε να βουτήξει στην εσωτερική και να πάρει τα ηνία του αγώνα.


F1 Schumacher vs. Fisichella onboard GP Chine 2006 από schumi7693

Από εκεί και έπειτα, ο μόνος που μπορούσε να σταθεί εμπόδιο ανάμεσα στο Γερμανό και την 91η νίκη της καριέρας του ήταν ο Alonso, ο οποίος στο τελευταίο μέρος του αγώνα ήταν ο πιο γρήγορος οδηγός στην πίστα και πραγματοποιούσε το ένα ταχύτερο πέρασμα μετά το άλλο. Η επίθεση του Ισπανού τον οδήγησε με γοργούς ρυθμούς πίσω από τον Fisichella, ο οποίος δεν αντιστάθηκε στην επέλαση του team mate του. Ο Alonso συνέχισε να πιέζει μέχρι και τον τελευταίο γύρο με σκοπό να φτάσει τον Schumacher, όμως η καρό σημαία έπεσε πριν προλάβει να απειλήσει τη Ferrari.

O Michael Schumacher ύψωσε τη γροθιά του και πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, κατακτώντας μια τεράστιας σημασίας νίκη τόσο για τον ίδιο, όσο και για τις ελπίδες που είχε να κατακτήσει τον 8ο τίτλο της καριέρας του. Ο Alonso τερμάτισε στη 2η θέση, μόλις 3 δευτερόλεπτα πίσω, ενώ ο team mate του θα συμπλήρωνε το βάθρο.

Τα μάτια όμως όλων είχαν στραφεί στον πανευτυχή Michael Schumacher, που είχε σταματήσει το μονοθέσιό του στο parc ferme και έβγαζε το κράνος του. Ο Γερμανός έτρεξε προς τους μηχανικούς του και αφού πανηγύρισε έξαλλα μαζί τους, κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο αναμονής για το βάθρο φανερά ανακουφισμένος και δείχνοντας περισσότερο συναίσθημα από όσο έδειξε σε πολλές άλλες μεγάλες στιγμές της καριέρας του.

Εκεί, αντάλλαξε μια χειραψία με το μεγάλο του αντίπαλο και αγκάλιασε την επί σειρά ετών συνεργάτη του, Sabine Kehm. Λίγες στιγμές αργότερα, πραγματοποίησε το καθιερωμένο άλμα στο πρώτο σκαλί του βάθρου, όπως έκανε πάντα όταν κέρδιζε έναν αγώνα.

Αυτό το άλμα έμελλε να είναι και το τελευταίο που είχαμε την ευκαιρία να δούμε, μιας και η συγκεκριμένη νίκη, η υπ’ αριθμόν 91, θα ήταν και η τελευταία που γεύτηκε ο Γερμανός στη Formula 1.

2006_china_schumacher_podium