To 1997 επέστρεψε στο καλεντάρι της Formula 1 το Αυστριακό Grand Prix, που απουσίαζε από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα από το 1987.

Το ανασχεδιασμένο Osterreichring, που πλέον είχε μετονομαστεί σε A1 Ring, φιλοξένησε στους κόλπους του τον πολύχρωμο θίασο της Formula 1 του μέχρι και το 2003. Τα Grand Prix που πραγματοποιήθηκαν εκεί στο διάστημα αυτό ήταν σχεδόν όλα τους αξιομνημόνευτα, το καθένα για τους δικούς του λόγους. Ο αγώνας του 1999 έμεινε στην ιστορία για δύο λόγους: Για το ότι ήταν ο πρώτος αγώνας στον οποίο δε θα συμμετείχε ο Michael Schumacher λόγω του τραυματισμού του Silverstone, αλλά κυρίως για τη διάσημη επαφή μεταξύ των δύο McLaren, η οποία σε μεγάλο βαθμό χάρισε στον Eddie Irvine μια ανέλπιστη νίκη.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Η χρονιά ξεκίνησε με το φίλαθλο κοινό της Formula 1 να αναμένει τους Mika Hakkinen και Michael Schumacher να αναμετρηθούν σκληρά για τον τίτλο, όπως είχε γίνει το 1998. Ο Eddie Irvine κατάφερε να κερδίσει τον πρώτο αγώνα της χρονιάς, στην Αυστραλία, κυρίως λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισαν οι Schumacher και Hakkinen. Στους επόμενους έξι αγώνες όμως, οι δύο μονομάχοι του ’98 πέτυχαν πέντε νίκες (τρεις ο Hakkinen και δύο ο Schumacher) με αποτέλεσμα τα ονόματά τους να φιγουράρουν στις δύο πρώτες θέσεις του πρωταθλήματος οδηγών. Στο 8ο Grand Prix της χρονιάς όμως, στο Silverstone της Μεγάλης Βρετανίας, έγινε κάτι που άλλαξε άρδην το πρόσωπο του Πρωταθλήματος. Ο ένας από τους δύο μονομάχους, ο Michael Schumacher, έπεσε θύμα αστοχίας των πίσω φρένων του μονοθεσίου του στον πρώτο γύρο του αγώνα, με αποτέλεσμα να βγει εκτός πίστας στη γρήγορη στροφή Stowe και να χτυπήσει στο τείχος των ελαστικών.

1999 schumacher accident

Αυτό το ατύχημα άφησε τον Michael με το πόδι του άσχημα σπασμένο και την ομάδα της Ferrari χωρίς τον βασικό της εκπρόσωπο στη μάχη του τίτλου. Αυτό το καθήκον κλήθηκε να αναλάβει ο έτερος οδηγός της Scuderia, Eddie Irvine, ενώ η ομάδα προσέλαβε το Mika Salo ως αντικαταστάτη του Γερμανού, μιας και ήταν προφανές πως ο ίδιος θα έμενε εκτός αγωνιστικής δράσης για αρκετό καιρό.

Το επόμενο Grand Prix θα διεξαγόταν στο Spielberg της Αυστρίας και πιο συγκεκριμένα στο A1 Ring. Πριν από την έναρξη του τριημέρου, ο Mika Hakkinen βρισκόταν 8 βαθμούς μπροστά από τον Irvine στο πρωτάθλημα οδηγών. Ο Eddie είχε καταφέρει να πλησιάσει πιο κοντά στην κορυφή της βαθμολογίας εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι οι Schumacher και Hakkinen απέτυχαν να βαθμολογηθούν στη Μ. Βρετανία. Καθώς το τριήμερο του Grand Prix της Αυστρίας προόδευε, έγινε φανερό πως τα μονοθέσια της McLaren βρίσκονταν σε πολύ καλή φόρμα. Αυτό επιβεβαιώθηκε και από το αποτέλεσμα των κατατακτήριων δοκιμών, όπου ο Mika Hakkinen κατέκτησε την pole position με χρόνο κατά 2 δέκατα καλύτερο από αυτόν του Coulthard. H Ferrari του Irvine όμως, που θα εκκινούσε από την 3η θέση, σημείωσε χρόνο κατά 1 δευτερόλεπτο υποδεέστερο από αυτόν του Φιλανδού. Από την 4η και 5η θέση θα εκκινούσαν οι Frentzen (Jordan) και Barrichello (Stewart), ενώ την εξάδα συμπλήρωσε ο Herbert, επίσης με Stewart. O Mika Salo με την άλλη Ferrari θα ξεκινούσε τον αγώνα από την 7η θέση του grid.

Την Κυριακή, όταν έσβησαν τα κόκκινα φώτα, οι δύο McLaren ξεχύθηκαν μπροστά, διατηρώντας την πρωτοπορία τους στην πρώτη στροφή, ενώ πιο πίσω ο Barrichello πέρασε τον Frentzen. Τα μονοθέσια συνέχισαν ανηφορίζοντας την επόμενη μεγάλη ευθεία, στο δρόμο προς τα φρένα της δεύτερης στροφής. Τότε, ο Coulthard αποπειράθηκε να περάσει τον team mate του με έναν μάλλον αισιόδοξο τρόπο, βουτώντας στην εσωτερική του Φιλανδού. Ο Σκωτσέζος χτύπησε το πίσω μέρος της McLaren του Hakkinen και τη γύρισε κατά 180 μοίρες, με αποτέλεσμα ο Φιλανδός να πέσει από την πρώτη στην τελευταία θέση και ο ίδιος ο Coulthard να βρεθεί υπό πίεση από τον Barrichello, που εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση για να περάσει τον Irvine.

Από εκείνο το σημείο και έπειτα τα πράγματα σταθεροποιήθηκαν στην πρωτοπορία, με τον Coulthard να οδηγεί την κούρσα και τους Barrichello, Irvine να ακολουθούν. Πιο πίσω όμως, ο Hakkinen είχε εξαπολύσει την επίθεσή του, προσπαθώντας να ανακτήσει όσες περισσότερες από τις χαμένες θέσεις μπορούσε. Έπειτα από 13 γύρους ο Hakkinen είχε ανέβει στην 11η θέση, ακολουθώντας τη Sauber του Alesi κατά την ανάβασή του στην κατάταξη, ενώ στο 19ο γύρο ήταν 8ος, και ο Γάλλος 7ος. Ο Alesi εγκατέλειψε έπειτα από το πρώτο του pit stop, ενώ στο μέσο του αγώνα ο Hakkinen βρισκόταν πλέον 4ος, έχοντας περάσει τον Frentzen με εντυπωσιακό τρόπο στα φρένα της πρώτης στροφής.

Οι Barrichello, Coulthard και Hakkinen πραγματοποίησαν διαδοχικά το μοναδικό τους pit stop με περίπου 30 γύρους να απομένουν για τη λήξη, αφήνοντας τον Irvine μόνο του στην πρωτοπορία. Ο Ιρλανδός βρήκε την ευκαιρία για να πατήσει το γκάζι βαθιά και να κινηθεί πολύ γρήγορα, ελπίζοντας να κρατήσει την πρώτη θέση μετά από τον δικό του ανεφοδιασμό. Και το έκανε. Όταν ο Eddie βγήκε από το γκαράζ της ομάδας του στον 44ο γύρο και επέστρεψε στην πίστα, ήταν μπροστά από τον Coulthard. Η στρατηγική της Ferrari είχε πετύχει και τώρα ο Eddie το μόνο που θα έπρεπε να κάνει για να κερδίσει είναι να φέρει την F399 στον τερματισμό.

Πιο πίσω όμως μαίνονταν η μάχη για το τελευταίο σκαλί του βάθρου μεταξύ του Hakkinen και του Barrichello. Oι καθρέφτες του Βραζιλιάνου είχαν γεμίσει από τη σιλουέτα της MP4-14 και με 22 γύρους να απομένουν ο Hakkinen πέρασε στην 3η θέση, βουτώντας στην εσωτερική της κατηφορικής τρίτης στροφής της πίστας. Καθώς ο αγώνας όδευε προς το τέλος του, ο Barrichello εγκατέλειψε από σπασμένο κινητήρα και ο Coulthard άρχισε να μειώνει τη διαφορά του από τον Irvine. Ο Σκωτσέζος έφτασε τελικά πίσω από το διαχύτη της F399, όμως ο χρόνος δεν ήταν με το μέρος του καθώς τα χιλιόμετρα που χώριζαν τον Irvine από τη δεύτερη νίκη της καριέρας του ήταν πλέον λίγα. Ο Ιρλανδός πήρε την καρό σημαία, τερματίζοντας 3 δέκατα του δευτερολέπτου μπροστά από τον Coulthard. O Hakkinen πήρε ότι καλύτερο μπορούσε από τον αγώνα τερματίζοντας τρίτος, ενώ οι Frentzen (Jordan), Wurz (Benetton) και Diniz (Sauber) συμπλήρωσαν τη βαθμολογούμενη εξάδα.

Μετά από το τέλος του αγώνα, ο Coulthard ζήτησε συγγνώμη από τον απογοητευμένο team mate του για το συμβάν του πρώτου γύρου, δηλώνοντας πως έκρινε λάθος τη ζώνη φρεναρίσματος. Ο Mika δήλωσε πως δέχεται τις απολογίες του Coulthard, μιας και ότι έγινε στη Στροφή 2 δεν έχει πλέον σημασία.

Το ενδιαφέρον για τη μάχη του τίτλου εντάθηκε έπειτα από το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, μιας και πλέον το προβάδισμα του Hakkinen από τον Irvine είχε μειωθεί από τους 8 στους μόλις 2 βαθμούς.