Το Μεξικάνικο Grand Prix τα είχε όλα: δράση, με μεγάλες μάχες ανάμεσα σε κορυφαίους πιλότους, εξαιρετικό βαθμολογικό ενδιαφέρον και, αναπόφευκτα, έντονο παρασκήνιο. Πάνω απ’ όλα όμως, είχε δικαιοσύνη. Και πιο συγκεκριμένα, απονομή αυτής, με τρόπο που θύμιζε αρχαία (ιλαρο)τραγωδία.

Ο Max Verstappen είναι ένα φαινόμενο οδηγικής ικανότητας, από αυτά που εμφανίζονται ίσως μία φορά στα δέκα χρόνια, ή και πιο σπάνια. Δείχνει όμως πλέον, συστηματικά, συμπεριφορά που μάλλον κινείται στα όρια του κ***παιδισμού.

Αυτό δεν αναμένεται να αποτελέσει τροχοπέδη στην καριέρα του. Η ιστορία της F1 είναι γεμάτη από αντίστοιχες περιπτώσεις πολυπρωταθλητών, που χρησιμοποιούσαν, κυρίως εντός πίστας, κάθε θεμιτό ή αθέμιτο μέσο για να κερδίσουν. Το πιθανότερο είναι λοιπόν ότι η μία νίκη του Max θα οδηγήσει σε περισσότερες, και αυτές μετά θα οδηγήσουν σε πρωτάθλημα.

Max_Verstappen_Canada_2016

Το ότι η Formula 1 είναι άθλημα, και οι αθλητές θα έπρεπε να είναι, εκτός των άλλων, και πρότυπα ήθους, προφανώς δεν απασχολεί κανέναν εδώ και δεκαετίες. Πόσο πίσω πρέπει να κοιτάξουμε, για να βρούμε έναν πρωταθλητή που θα μπορούσε με τη συμπεριφορά του, να αποτελέσει πρότυπο ευγενούς άμιλλας; Όσο σχετική και αν είναι η απάντηση σε μια τέτοια ερώτηση, δύσκολα θα βρεθεί άνθρωπος να απαντήσει ανατρέχοντας στην περίοδο 2010-2013.

Ο Sebastian Vettel, όπως σε ανύποπτο χρονικό διάστημα έχουμε αναφέρει ξανά, έχει υπάρξει ένας από τους πιο κακότροπους, για να το θέσουμε ευγενικά, οδηγούς της σύγχρονης F1 – ακόμα και τις χρονιές που σάρωνε. Το 2014, με τη Red Bull εκτός φόρμας και τον team-mate του να τον επισκιάζει, έδωσε δε ρεσιτάλ.
Ο “cool Seb” του 2015 ήταν μια απόλαυση. Ώριμος, με ομαδικό πνεύμα και εξαιρετικό χιούμορ, ήταν μια πραγματική αποκάλυψη! Τελικά όμως ήταν μια φάση που πέρασε, κι εκείνος ο “καλός” Vettel εξαφανίστηκε, μαζί με τις επιδόσεις της Ferrari. Αλλά τι να κάνουμε, δεν είναι όλοι για τα δύσκολα…

Vettel_China_2016

Κάπου εκεί, η εικόνα του Daniel Ricciardo αρχίζει και φαντάζει σαν όαση. Το χαμογελαστό και ευγενικό παιδί, πολύ συχνά έχει το ρόλο του μ***κα. Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με τη σπάνια περίπτωση ενός ανθρώπου που όχι μόνο είναι ανάμεσα στους 3-4 καλύτερους οδηγούς του grid, αλλά δεν έχει δώσει ποτέ δικαίωμα να σχολιαστεί η συμπεριφορά του και σέβεται πάντα τους συναδέλφους του, εντός και εκτός πίστας.

Όταν κάνει λάθος, παίρνει την ευθύνη πάνω του, ενώ όποιος παρακολουθεί τις συνεντεύξεις και τις δηλώσεις του, θα έχει παρατηρήσει ότι έχει πολύ συγκροτημένη σκέψη, καθώς και ξεκάθαρη άποψη που δεν διστάζει να εκφράσει. Κοινώς, το πλατύ χαμόγελο δεν το έχει για δημόσιες σχέσεις, αλλά επειδή είναι ένας εξαιρετικής ποιότητας άνθρωπος, που τυχαίνει να ζει το όνειρό του, σεμνά και ταπεινά.

Ναι, οι τίτλοι, δυστυχώς, δεν κερδίζονται απαραίτητα με καλοσύνη και fair play. Ο τρόπος όμως που εκείνη η κούπα για την τρίτη θέση στο Μεξικό άλλαξε τρία χέρια, για να καταλήξει στου Ricciardo, έμοιαζε με κάποια μαγική παρέμβαση για να νικήσει το καλό. Και αν η απόφαση των κριτών να τιμωρηθεί ο Vettel είχε βγει στην ώρα της, τότε σίγουρα η εικόνα του Daniel στο βάθρο, θα ξόρκιζε όλα τα άσχημα που είχαμε δει και ακούσει κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Έστω και στα χαρτιά όμως, αυτή τη φορά νίκησε το καλό!

Ricciardo_Smile_Catalunya_Barcelona_2015