Οι αλλαγές στους τεχνικούς κανονισμούς αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι τόσο της ιστορίας όσο και της φυσικής εξέλιξης του Σπορ.

Οι λόγοι για τους οποίους αυτές επέρχονται είναι αρκετοί και μπορεί να ποικίλλουν από την αύξηση της ασφάλειας έως και τη βελτίωση του θεάματος. Το σίγουρο είναι πως τέτοιου είδους αλλαγές συνήθως συνεπάγονται μεταβολές στην ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των ομάδων. Αυτό συμβαίνει είτε επειδή κάποιοι καταφέρνουν να προσαρμοστούν καλύτερα στα νέα δεδομένα είτε λόγω του ότι οι νέοι κανονισμοί στερούν το ενδεχόμενο πλεονέκτημα μερικών συνδυασμών σε κάποιους τομείς.

Κάπως έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα και το 1998, μια χρονιά δηλαδή που χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αλλαγές στους τεχνικούς κανονισμούς οι οποίες έφεραν (η μάλλον επανέφεραν) νέες δυνάμεις στο προσκήνιο.

Ας αφήσουμε όμως τον Max Mosley να μας εξηγήσει τα νέα δεδομένα μέσα από τη σχετική συνέντευξη τύπου που παραχώρησε στα πλαίσια του Grand Prix του Μονακό το 1997:

Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός αλλαγών στους κανονισμούς που αφορούν το σασί. Τα αυτοκίνητα θα είναι στενότερα – το πλάτος τους θα μειωθεί από τα 2 στα 1.80 μέτρα – και η διαδικασία των crash test για τα πλαϊνά των μονοθεσίων θα μεταβληθεί (σσ: η ταχύτητα πρόσκρουσης του φορτίου των 780 kgr θα αυξηθεί από τα 5 m/sec στα 7 m/sec, κάνοντας έτσι το test αυστηρότερο).

Τα ελαστικά είναι υπεύθυνα για την αύξηση των επιδόσεων περισσότερο από κάθε άλλον παράγοντα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε τα τελευταία 35 χρόνια είναι η σταθερή αύξηση της ταχύτητας που αναπτύσσουν τα μονοθέσια στις στροφές. Οι καλύτερες προσπάθειές μας έχουν αποτύχει στο να θέσουν την κατάσταση υπό έλεγχο. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να το πετύχουμε είναι η τοποθέτηση αυλακώσεων στα ελαστικά.

Έτσι, με τον πυρήνα των νέων κανονισμών να είναι η ασφάλεια, οι ομάδες κλήθηκαν να σχεδιάσουν τα νέα τους μονοθέσια.

Η πρωταθλήτρια Williams εμφανίστηκε με νέο livery και νέο προμηθευτή κινητήρων, μεταβαίνοντας από τους εργοστασιακούς V10 της Renault στους πελατειακούς της Mechachrome. To οδηγικό της δίδυμο θα έμενε απαράλλαχτο από αυτό του ’97, με τον Jacques Villeneuve να πλαισιώνεται από τον Heinz-Harald Frentzen. Ο Καναδός πρωταθλητής, αν και έδειξε έντονη δυσαρέσκεια προς τους νέους κανονισμούς ήταν αισιόδοξος πως η ομάδα του θα είναι και πάλι ανταγωνιστική όπως τα προηγούμενα χρόνια.

Η Ferrari παρουσίασε την F300 ελπίζοντας πως αυτό θα είναι το μονοθέσιο με το οποίο θα επανέλθουν στην κορυφή έπειτα από σχεδόν δύο δεκαετίες. Ο Michael Schumacher δήλωσε πως η φιλοδοξία της ομάδας του είναι κερδίσει τον τίτλο, όμως το έργο τους μπορεί να αποδειχθεί δυσκολότερο στην πράξη από ότι στα λόγια.

Και τέλος, η McLaren είχε και αυτή μεγάλες προσδοκίες από το 1998. Η Βρετανική ομάδα έδειξε σημαντικά σημάδια ανάκαμψης την προηγούμενη χρονιά, κερδίζοντας τρεις αγώνες και κατακτώντας την 3η θέση του Πρωταθλήματος Κατασκευαστών. Η MP4/13, σχεδιασμένη από τον Adrian Newey, ήταν το πρώτο μονοθέσιο της McLaren που έκανε χρήση των ελαστικών της Bridgestone. H ομάδα ήλπιζε πως κατέχει όλα τα ζωτικής σημασίας συστατικά που θα δώσουν στους οδηγούς της, Mika Hakkinen και David Coulthard, την ευκαιρία να παλέψουν για τον τίτλο.

Αυτή της η ελπίδα έγινε ακόμα μεγαλύτερη μετά από της χειμερινές δοκιμές, στις οποίες τα δύο ασημί μονοθέσια έγραφαν πολύ γρήγορους γύρους. Αλλά όπως είπε και ο Coulthard, κανείς δε θα μπορούσε να είναι σίγουρος για τη σειρά δυναμικής των ομάδων μέχρι να βρεθούν όλα τα μονοθέσια στην πίστα υπό τις ίδιες συνθήκες.

Αυτό συνέβη στις κατατακτήριες δοκιμές του Grand Prix της Αυστραλίας, όπου οι δύο McLaren έκαναν κατάληψη στην πρώτη σειρά της εκκίνησης με τον Hakkinen να κατακτά την pole position όντας 0.043 ταχύτερος του Coulthard. Ο Michael Schumacher θα εκκινούσε 3ος, 7 δέκατα πίσω από τα δύο ασημί μονοθέσια. Την πρώτη εξάδα του grid συμπλήρωσαν οι δύο Williams με τους Villeneuve και Frentzen στην 4η και 6η θέση αντίστοιχα, ενώ ο Herbert με τη Sauber θα εκκινούσε 5ος . Απογοήτευση για τον Eddie Irvine με την άλλη Ferrari, που βρέθηκε στην 8η θέση 1 δευτερόλεπτο πίσω από τον team mate του.

Την Κυριακή του αγώνα, ολόκληρο το φίλαθλο κοινό αναρωτιόνταν για το αν η ταχύτητα της McLaren στις κατατακτήριες θα μεταφραστεί σε επικράτηση τους στον αγώνα. Και με τα κόκκινα φώτα να ανάβουν σταδιακά, είχε έρθει η ώρα να μάθουμε.

Όταν αυτά έσβησαν, τα δύο ασημί μονοθέσια διατήρησαν τις θέσεις τους με τον Coulthard να δέχεται την πίεση του Schumacher κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου. Από εκεί και έπειτα οι δύο McLaren άρχισαν να απομακρύνονται με τρομακτικό ρυθμό από τα υπόλοιπα μονοθέσια, ενώ ο μοναδικός οδηγός που φαινόταν ότι μπορεί να τις κρατήσει στο οπτικό του πεδίο ήταν ο Michael Schumacher.

Όμως, στον 6ο γύρο ο κινητήρας της Ferrari στην πλάτη του Γερμανού άρχισε να βγάζει άσπρους καπνούς και ο Michael σταμάτησε στην άκρη της πίστας, κουνώντας το κεφάλι του με απογοήτευση.

melbourne 1998 schumacher

Αυτό προβίβασε τον Villeneuve στην 3η θέση, ο οποίος έβλεπε τις McLaren να απομακρύνονται με ρυθμό τριών δευτερολέπτων στο γύρο. Ο Καναδός κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσει πίσω του τη Benetton του Giancarlo Fisichella, η οποία είχε καταφέρει να βρεθεί μπροστά από τους Herbert και Frentzen στους πρώτους γύρους.

Η κατάταξη παρέμεινε σταθερή μέχρι τον πρώτο γύρο των ανεφοδιασμών. Οι δύο McLaren πραγματοποίησαν τα pit stop τους χωρίς κανένα πρόβλημα, με τον Hakkinen να επισκέπτεται το box της ομάδας του στον 24ο γύρο και τον Coulthard να τον μιμείται λίγο αργότερα. Πίσω τους όμως η κατάσταση άλλαξε, καθώς ο Villeneuve έχασε τη θέση του από τους Frentzen, Fisichella και Irvine.

Εντωμεταξύ ο ρυθμός με τον οποίο οι δύο McLaren απομακρύνονταν από τους υπόλοιπους παρέμενε αμείωτος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα ασημί μονοθέσια να φτάσουν και να δώσουν γύρο στη Williams του Villeneuve λίγο μετά από τον ανεφοδιασμό του Καναδού.

melbourne 1998 mclaren

Όλα λοιπόν κυλούσαν κάτι παραπάνω ομαλά για τη McLaren και τον Hakkinen. Ξαφνικά όμως, στον 36ο γύρο, μια σύγχυση στην ενδοεπικοινωνία του Mika με το pit wall της ομάδας του είχε ως αποτέλεσμα ο Φιλανδός να μπει στο pitlane ενώ οι μηχανικοί του δεν ήταν έτοιμοι να εργαστούν πάνω στο μονοθέσιο.

Έτσι ο Mika έχασε πάρα πολύ χρόνο, μαζί και την πρωτοπορία από τον team mate του. Στην προσπάθειά του να ανακτήσει κάποιο από το χαμένο έδαφος, ο Φιλανδός κατέβασε το χρόνο του ταχύτερου γύρου του αγώνα κατά 7 δέκατα του δευτερολέπτου. Η επίθεσή του συνεχίστηκε και στον επόμενο γύρο ο οποίος ήταν ακόμη γρηγορότερος.

Σε εκείνο το σημείο του αγώνα ο Coulthard ήταν ένα γύρο μπροστά από όλους όσους βρίσκονταν από την 4η θέση και πίσω. Σύντομα όμως ο Σκωτσέζος έφτασε και τον Frentzen που ήταν 3ος. Καθώς του έδινε γύρο, ο Fisichella βρήκε την ευκαιρία να περάσει και αυτός τη Williams.

Πλέον ο Coulthard απολάμβανε μια πρωτοπορία της τάξης του ενός γύρου περισσότερου από όλους τους υπόλοιπους εκτός του Hakkinen που τον ακολουθούσε. Η απόλυτη επίδειξη δύναμης από τη McLaren.

Στο 41ο πέρασμα ο Mika πραγματοποίησε το τελευταίο του pit stop και ο Coulthard τον μιμήθηκε στο ακριβώς επόμενο.

Σε αυτό το σημείο του αγώνα ο Σκωτσέζος βρισκόταν 13 δευτερόλεπτα μπροστά από τον Hakkinen ενώ απέμεναν 15 γύροι για τον τερματισμό. Έτσι, ο Mika άρχισε να πιέζει πολύ σκληρά για να πιάσει τον team mate του. Και φαινόταν πως θα τα καταφέρει, καθώς κινούταν περίπου ένα δευτερόλεπτο στο γύρο ταχύτερα από τον David.

Και ενώ οι δύο McLaren βρίσκονταν στο δικό τους αγώνα, ο Fisichella αποχαιρετούσε τις ελπίδες ενός τερματισμού στο βάθρο εγκαταλείποντας από αστοχία της πίσω αεροτομής. Πλέον μόνο 9 μονοθέσια συνέχιζαν στην πίστα.

Με ελάχιστους γύρους να απομένουν, ο Mika κατάφερε να φτάσει πίσω από τον team mate του. Τότε καθώς τα δύο μονοθέσια βρίσκονταν στην ευθεία εκκίνησης-τερματισμού, ο Coulthard ξαφνικά επιβράδυνε επιστρέφοντας την πρωτοπορία στο Hakkinen.

 melbourne 1998 hakkinen coulthard

Και έτσι, σε σχηματισμό, οι δύο McLaren πήραν τη νίκη στη Μελβούρνη τερματίζοντας έναν ολόκληρο γύρο μπροστά από τον ανταγωνισμό και σοκάροντας τον κόσμο της Formula 1 με την ταχύτητά τους. Αυτή ήταν και η 2η επίσκεψη του Mika Hakkinen στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου με την πρώτη να έχει πραγματοποιηθεί στον ακριβώς προηγούμενο αγώνα, το Ευρωπαϊκό Grand Prix του 1997.

Τους δύο οδηγούς της Βρετανικής ομάδας ακολούθησαν οι Frentzen, Irvine, Villeneuve και Herbert.

melbourne 1998 podium 1

Το κύριο θέμα συζήτησης πάνω στον αγώνα (εκτός από την αδιαμφισβήτητη ταχύτητα της McLaren) ήταν η παραχώρηση της πρωτοπορίας που έκανε ο Coulthard στον Hakkinen. Πολλοί ρωτούσαν τι ήταν αυτό που ώθησε τον David στο να επιβραδύνει, αφήνοντας τον team mate του να πάρει τη νίκη.

Το ερώτημα αυτό απαντήθηκε στην καθιερωμένη συνέντευξη τύπου μετά από τους εορτασμούς στο βάθρο. Ο Coulthard αποκάλυψε πως οι δύο οδηγοί είχαν συμφωνήσει πριν από τον αγώνα να περιορίσουν τη μεταξύ τους μάχη στο ελάχιστο, αφήνοντας αυτόν που θα κατάφερνε να στρίψει πρώτος μετά από την εκκίνηση να πάρει τη νίκη, αν βέβαια οι συνθήκες του το επέτρεπαν. Και καθώς ο Hakkinen ήταν αυτός που βγήκε από την πρώτη στροφή ως επικεφαλής, η συμφωνία μεταξύ των δύο team mates προέβλεπε πως η δική του McLaren θα δει πρώτη την καρό σημαία.

Όμως η σύγχυση που επικράτησε στην επικοινωνία μεταξύ του Φιλανδού και του pit wall είχε ως αποτέλεσμα ο Mika να χάσει τα ηνία του αγώνα. Παρόλα αυτά, ο Coulthard θεώρησε πως πρέπει να τιμήσει εκ νέου τη συμφωνία τους αφήνοντάς τον να περάσει, μιας και η απώλεια της πρωτοπορίας από το Φιλανδό οφειλόταν καθαρά σε… μπέρδεμα.

Και κάπως έτσι, με τις McLaren να κυριαρχούν, ολοκληρώθηκε το πρώτο Grand Prix μιας χρονιάς που έμελλε να εξελιχθεί σε πραγματική τιτανομαχία.